نگاهی به فیلم عکس یک ساعته One Hour Photo

نگاهی به فیلم عکس یک ساعته One Hour Photo

  • بازیگران: رابین ویلیامز ـ کانی نیلسن ـ مایکل وارتان و …
  • نویسنده و کارگردان: مارک رومانِک
  • ۹۶ دقیقه؛ محصول آمریکا؛ سال ۲۰۰۲
  • ستاره ها: ۳ از ۵

 

فقط غافلگیری

 

خلاصه ی داستان: سیمور پریش، مردی ست در آستانه ی میانسالی که در لابراتوار عکاسی، مشغول به کار است. کار او ظاهر کردن انواع و اقسام عکس هاست و این کار را هم به بهترین شکل ممکن انجام می دهد. او مردی ست گوشه گیر و تنها که شخصیتِ خجالتی ای هم دارد اما در عین حال عاشقِ یکی از مشتریانش می شود که برای ظاهر کردنِ عکس های خانوادگی اش، همیشه پیش او می آید. او زنی ست به نام نینا که ظاهراً زندگی خوبی دارد …

 

یادداشت: رابین ویلیامز به خوبی از پس به تصویر کشیدنِ سیمورِ نه چندان عادی برآمده است. مردی عصبی، خجالتی و تنها که پیداست در گذشته اش اتفاقی افتاده که او حالا اینطور گوشه گیرانه، زندگی می کند. کارِ او، کاری که بسیار هم برایش ارزش دارد و سعی هم می کند که به بهترین نحو انجامش بدهد، ظهور عکس های مردم است و حسرتش وقتی اوج می گیرد که عکس های خانوادگی این و آن را می بیند. رومانِک، با فضاسازی های خوب و غلبه ی رنگ سفید، در محیطی که سیمور در آن مشغول کار است یا در خانه اش و حتی پوشش اغلب سفیدرنگ او، ذاتِ خوبِ این آدم بیچاره را برای مخاطب روشن تر می کند. او آرزوی داشتنِ یک خانواده ی خوب و خوشحال را دارد و البته داشتنِ یک زنِ زیبا و مهربان. نینا برای او همه ی آن چیزی ست که او از زندگی می خواهد. فیلم با شروعِ خود، در حالیکه سیمور اسیر پلیس ها و در اتاق بازجویی ست و بعد با ردیف کردنِ ایده هایی، از جمله زمانی که سیمور جلوی تلویزیون نشسته و مشغول تماشای کارتون سیمپسون هاست که در آنجا شخصیت ها از قاتلی حرف می زنند که بهش نمی خورده قاتل باشد، سعی می کند یک جورهایی تماشاگر را دچار این شبهه بکند که سیمور مرتکب قتل شده است. اتفاقاً از پسِ انداختنِ این شبهه به جانِ تماشاگر هم برمی آید. سر و شکلِ سیمور هم البته به نوعی ست که چنین چیزی به ذهن خطور می کند: چشمانی روشن و موهایی طلایی، آدم را یادِ قاتلین روانیِ ترسناکِ فیلم هایی می اندازد که مثل سیمور، زندگی تک و تنهایی را سپری می کنند و کمی مشکلات اخلاقی دارند و کمی هم البته خجالتی هستند اما پایش که بکشد، مخوف ترین قتل ها را هم انجام می دهند. اینطوری ست که در تمام طول داستان، فیلم روی این انتظار مکث می کند که سیمور قاتل است و وقتی در پایان، با یک غافلگیری، مشخص می شود که این آدمِ بیچاره، تنها می خواسته کاری بکند که همسرِ خیانتکارِ نینا، بترسد و آبرویش بریزد، در واقع کمی شوک می شویم و البته همین نکته هم تبدیل می شود به پاشنه ی آشیل اثر چرا که با تمرکزِ بیش از حد روی این غافلگیری و متمرکز کردنِ ذهن تماشاگر و بعد رودست زدن به او، به جای رفتن به عمقِ ذهنیاتِ این آدمِ ساده دل و بی غل و غش، در نهایت همه چیز در حد همین غافلگیریِ انتهایی درجا می زند. این میان البته فیلم نامه تا رسیدنِ سیمور به تنش های موجود، چندان راست و ریست عمل نمی کند، مثل آنجا که بعد از اخراج از فروشگاه ( که دلیل بسیار خوبی هم دارد و ضمناً همین اخراج موجب می شود سیمور در تصمیم گیری اش راسخ تر گردد )، او عکس های دختر بچه ی رئیسِ فروشگاه را به دستش می رساند و مشخص نمی شود چرا باید چنین کاری بکند. ظاهراً فیلم نامه نویس اینطور تصمیم گرفته که با چنین عملی، ذهن مخاطب بیش از پیش به این سمت می رود که سیمور یک قاتل روانی ست اما به این فکر نکرده که بعد از گره گشایی پایانی و رو شدنِ ماجرا، این عملِ او، بی معنا و مفهوم جلوه خواهد کرد. همانطور که ذکرش رفت، فیلم نامه نویس روی همین نشانه گذاری ها برای غافلگیر کردنِ مخاطب در انتهای داستان، دچار لغزش می شود و به جای به عمق بردنِ شخصیتش، همه ی توانش را به کار می برد تا فقط غافلگیر کند.

۲ دیدگاه به “نگاهی به فیلم عکس یک ساعته One Hour Photo”

  1. بهناز گفت:

    بازی رابین ویلیامز خیـلی خوب بود 🙂

    سای انگار با دیدن خیانت ویل بنا به خاطرات کودکی خودش که احتمالن همین تجربه رو واسه والدین خودش داشته، سایر تجارب منفیش رو هم واسه‌ی جیک پیش اومده دونست بخاطر همین خواست انتقام پدرش رو از پدر جیک بگیره!
    و اینکه تو این سال ها به دلیل تنهاییش و روحیه ی حساسش با خونواده ی ویل-نینا که از طریق عکساشون آشنا میشه ، طبق عکسا اونا رو یه خونواده ی شاد میبینه، اونم آرزوی داشتن چنین خونواده ای رو داره، برای همین خودش رو جزئی از اون خونواده تصور میکنه
    و وقتی خیانت ویل براش آشکار میشه، تصوراتش از هم میپاشه، اون فکر میکرده که نینا خوشبخته و از این بابت اونم خوشحال بوده..
    ولی هیچکس از لحظات بد زندگیش عکس نمیندازه که.

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم