صحنه ی شماره ی بیست و نُه: شوریدگی

صحنه ی شماره ی بیست و نُه: شوریدگی

قبلاً درباره ی این فیلم نوشته بودم ( اینجا ). حالا یکی از بهترین و مهمترین صحنه های فیلم را انتخاب کرده ام که با هم ببینیم. جایی که اِوا، آسیمه سر تصمیم می گیرد شوهرِ پیرش را ترک کند و به جوانِ روستایی بپیوندد.

کارگردان با ایجاد تمهیداتِ بصری برای معادل سازیِ افکار و حالاتِ شخصیتِ زن، مخصوصاً در همین صحنه ی پیشِ رو، به شدت نبوغ آمیز عمل می کند. بادی که می وزد، پرده هایی که تکان می خورند، مجسمه ی اسب های رَم کرده و همراهی موسیقی در تمام این لحظات، نشان از شوریدگیِ درونی این زن دارند. همچنین وقتی زن به خانه ی جوانِ روستایی می رود هم این شور و عشق و خواستن را با ترکیبِ نماهای نزدیک از نقاطِ مختلفِ بدنِ زن می بینیم و حس می کنیم. ( حجم: ۲۸ مگابایت )

دانلود

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم