صحنه ی شماره ی سی: من شیطان را دیدم

صحنه ی شماره ی سی: من شیطان را دیدم

قبلاً درباره ی این فیلم، چیزکی نوشته بودم ( اینجا ). همینجا داخل پرانتز اعتراف کنم که حالا که برمی گردم عقب و به برخی از یادداشت های گذشته ام نگاه می کنم، می بینم چقدر کم و ناکافی و گاه مبتدیانه بوده اند. مثل یادداشتِ همین فیلم که انصافاً جز اشاره به برتری کارگردانی فیلم به فیلم نامه ی آن هیچ نکته ی خاص دیگری ندارد. در خوش بینانه ترین حالتِ ممکن، این یادداشت باید در بخش « کوتاه، درباره ی چند فیلم » می آمد؛ تازه در خوش بینانه ترین حالت! بهرحال گذشتِ زمان، تجربه اندوزی، کمی ( فقط کمی ) حرفه ای تر شدن و چیزهایی از این دست، آدم را متوجه اشتباهات و نپختگی هایش می کند. پرانتز بسته!

اما همانطور که در یادداشت هم اشاره کرده بودم، سینمای اسلشری کُره، بی نظیر و میخکوب کننده است. نمونه اش همین یک صحنه از فیلم نسبتاً خوبِ « من شیطان را دیدم » که اوج سبک بصری خشونت آمیزِ کارگردان است. یک ایده و اجرای بی نظیر که دلِ بیننده را آشوب می کند. حرفِ بیشتر جایز نیست، باید خودتان ببینید. ( حجم: ۱۴ مگابایت )

دانلود

۶ دیدگاه به “صحنه ی شماره ی سی: من شیطان را دیدم”

  1. seyda گفت:

    سلام …می خواستم ببینم می تونید چندتا فیلم بهم معرفی کنید که مربوط به فضای مجازی باشه، فیلم هایی مثل her…بپردازه به مسءله تنهایی انسانها و قدرت فضای مجازی…ممنون میشم.

    • damoon گفت:

      سلام
      متأسفانه من در ردیف کردنِ اینگونه ی اسمِ فیلم ها، به شدت ضعیف هستم. حافظه ام یاری نمی کند. اما بهرحال آنهایی را که دیده ام و به یاد دارم، اینها هستند:« زندگی مخفیانه ی والتر میتی »، « اعتماد Trust »، « دیسکانکت »، « نامه داری »، « مگان گم شده است »، « شبکه ی اجتماعی » ( دیوید فینچر ) و … درباره ی این ها ( به غیر از فیلمِ بی نظیرِ فینچر ) در « سینمای خانگی من » چیزهایی نوشته ام. با جستجوی اسمشان می توانید پیدا کنید.

  2. seyda گفت:

    واقعا از لطفتون ممنونم..

  3. SiiSii گفت:

    یادش بخیر، همون موقع‌ها که اومده بود فیلم رو دیدم و چه انرژی‌ای بهم داد.
    اینو الان به مامانم نشون دادم، از عصبانیت نزدیک بود همین حرکت رو روم انجام بده!

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم