صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

حرف که به دیوید لینچ می‌رسد، ناخودآگاه رمز و راز و ترس و رعب راهش را به ذهن آدم باز می‌کند. انگار این آدم تبدیل شده به نمادی از همه‌ی چیزهای عجیب و غریب و ترسناک که به نوعی پوچی و البته طنز تلخ ختم می‌شود. بزرگراه گمشده یکی از بهترین فیلم‌های این مرد جذاب است که شما را وارد دنیایی کابوس‌گونه می‌کند که رهایی از آن به این راحتی‌ها ممکن نیست. فیلمی که در عین سادگی، پیچیده است.

از فضاسازی و داستان و باقی چیزها که بگذریم، موسیقی متن و ترانه‌ی تیتراژ فیلم از مؤثرترین عوامل موفقیت فیلم است. موسیقی متن را آنجلو بادالامنتی بزرگ ساخته که همکار قدیمی لینچ از دهه‌ی هشتاد است و برای اکثر فیلم‌های او موسیقی ساخته است. جدا از این، موسیقی تیتراژ آغازین فیلم به نام «من پریشان هستم»، با اجرای رویایی دیوید بووی که همین تازگی‌ها فوت کرد، با همراهی تصویر بزرگراهی با خط‌کشی زرد، انرژی اولیه برای تعقیب این فیلم جذاب را به مخاطب تزریق می‌کند. شنیدن این ترانه‌ی جذاب را حتماً پیشنهاد می‌کنم. بعد می‌توانید بروید فیلم را ببینید و غرق شوید. (حجم: ۴۷ مگابایت)

دانلود

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم