نگاهی به فیلم تَرَک ها Cracks

نگاهی به فیلم تَرَک ها Cracks

  • بازیگران: اوا گرین ـ جونو تمپل ـ ماریا والورده و …
  • فیلم نامه: بن کُرت ـ کارولین ایپ ـ جردن اسکات براساس رمانی از شِیلا کُهلر
  • کارگردان: جردن اسکات
  • ۱۰۴ دقیقه؛ محصول انگلستان، ایرلند، فرانسه، اسپانیا، سوئیس؛ سال ۲۰۰۹
  • ستاره ها: ۲ از ۵

احساساتِ گُنگ

خلاصه ی داستان: خانم جی، معلم یک مدرسه ی دخترانه ی شبانه روزی، شاگردانش را با داستان هایی که از سفرهایش تعریف می کند، سرگرم نگه می دارد و شاگردان، او را مانند بُتی می پرستند. با ورود فیاما، دختر اسپانیایی، جایگاه خانم جی به خطر می افتد …

یادداشت: فیلم تا یک جاهایی جذاب است و کشش دارد اما از یک جایی به بعد، کشدار و خسته کننده می شود و دلیلش چیزی ست که من نامش را “احساسات گُنگ” گذاشته ام. احساساتی کاملاً انتزاعی که سخت به تصویر در می آیند و اگر هم بیایند، کمی گل درشت می شوند، جذاب نمی شوند و در بهترین حالت باید روی صحنه ی تئاتر اجرا گردند چون غلو شده هستند و به درد سینما نمی خورند. مثل این فیلم که کنش بین آدم ها غلو شده و غیرقابل فهم است. دی علاقه ای ناگهانی به فیاما پیدا می کند و به همان اندازه هم به سرعت دوباره از او متنفر می شود. خانم جی، ابتدا جذب رفتارهای گستاخانه ی فیاما می شود و بعد که موقعیت خداگونه ی خود نزد بچه ها را در خطر می بیند، چنان از فیاما متنفر می شود که دست به کُشتن او می زند. این غلوشدگی در احساسات در سینما جایی ندارد. جز آن صحنه ی زیبای زیر آب از خانم جی و دختران که زیر نور ماه در حال شنا هستند، کارگردان هیچ تلاش دیگری برای سینمایی کردن این اثر نمی کند و نتیجه اش در پایان، درک نکردن و نزدیک نشدن به آدم های داستان است.

 خانم جی ...

خانم جی …

۶ دیدگاه به “نگاهی به فیلم تَرَک ها Cracks”

  1. نادر نظامی می‌گه:

    کاملا موافقم اصلا فیلم خوبی نبود…..

  2. BD می‌گه:

    به نظر من شما فیلم رو داغون کردی با این نقد. خیلی فیلم خوبی بود، مشکل کشش نداشتنش ریتم کند فیلم بود نه مشکل داستانی. که اون هم اگه در نظر بگیرید که فیلم اول کارگردانشه (حالا هر چند دختر ریدلی اسکاته) قابل تحمله.

    به نظرم اگه بیشتر سعی کنید شخصیت های فیلم رو درک کنید می بینید که اصلا غلو شدگی نیست. اصلا بعضی از جاها شما علاقه داشتن و نفرت داشتن رو اشتباه گرفته اید.

    خلاصه اینکه یک شاهکار رو به خاطر ریتم کندش اینجوری نابود نکنید.

  3. coldplay می‌گه:

    کاملا موافقم.بلطف موسیقی خوب و لوکیشن ناب, فیلم روونی بود و شد کامل دیدش اما ظاهرا مخاطبینش باید هم سن و سال های همان شاگرد های میس.جی روان پریش باشند…

  4. mzg می‌گه:

    فیلم خوبی بود ولی به نظرم باید پایان بهتری می داشت.داستان بدون نتیجه و در اوجش تموم شد.

  5. بهمن می‌گه:

    آقا یا خانوم عزیز چرا اینطوری فیلم را نقد میکنید

    اساس فیلم بر روی اختلال شخصیت مرزی است
    خانوم Eva Green در نقشش به عنوان Miss G در واقع دچار شخصیتی ناپایدار از نظر عاطفی – خلق – رفتار و مشکلات ذهنی است که در مسیر فیلم ایشان با دختری که از اسپانیا آمده است دچار مشکل میشود
    و کاملا هم فیلم بسیار زیبای بود فقط کافی است که با حوصله این فیلم را دید و از آن لذت برد

    ممنون

  6. mary می‌گه:

    فیلم خوبی بود اما نمیشه شاهکار به حساب اوردش ..یه بخشی از فیلم که خانم جی میگه فیاما باید خیلی احمق باشه که بخواد به برگشتن فکر کنه چون کسی منتظرش نیست …از این جا به بعد ببیننده مشتاق میشه از زندگی پنهان و مرموز فیاما بیشتر بدونه …رابطه عاشقانه و شبانه خانم جی با فیاما با وجودی که دای(فکر می کنم )شاهد این صحنه است اما فیامای مست رو عامل گمراهی خانم جی می دونه …….
    خلاصه به یبار دیدنش می ارزه و لی کلی سوال توی ذهن باقی می ذاره :)

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم