نگاهی به فیلم پدرِ آن دیگری

نگاهی به فیلم پدرِ آن دیگری

  • بازیگران: هنگامه قاضیانی ـ حسین یاری ـ اکبر عبدی و …
  • فیلم‌نامه: یدالله صمدی ـ حسین مهکام براساس رمان «پدرِ آن دیگری» نوشته‌ی پرینوش صنیعی
  • کارگردان: یدالله صمدی
  • ۹۵ دقیقه؛ سال ۱۳۹۳
  • ستاره‌ها: ۲/۵ از ۵

 

ایجاز

 

خلاصه‌ی داستان: شهاب کودکی‌ست که از بدو تولد حرف نمی‌زند. مادر اعتقاد دارد بچه بالاخره زبان باز خواهد کرد اما پدر و بقیه‌ی خانواده به شدت اعتقاد دارند که شهاب باید به کلینیک برود چون از لحاظ عقلی عقب‌مانده است … (بیشتر…)

کوتاه درباره‌ی چند فیلم، شماره‌ی بیست و نه

کوتاه درباره‌ی چند فیلم، شماره‌ی بیست و نه

  • نام فیلم: هدیه (The Gift )
  • کارگردان: جوئل ادگرتون

رابین و سایمون به خانه‌ی جدیدشان نقل مکان می‌کنند. هنوز حسابی جاگیر نشده‌اند که سایمون به دوست دوران مدرسه‌ی خود گوردو برخورد می‌کند. گوردو مردی گوشه‌گیر و خجالتی‌ست که تلاش می‌کند با آوردن انواع و اقسام هدیه‌ها، خودش را به این زوج نزدیک کند … فیلم از این می‌گوید که بالاخره یک روز اعمالی که در گذشته انجام داده‌ایم، گریبان‌مان را خواهد گرفت. اتفاقی که برای سایمون می‌افتد. جابه‌جا شدن قطب مثبت و منفی ماجرا در طول روایت، با صبر و حوصله شکل می‌گیرد؛ ابتدا این گوردوست که در مظان اتهام قرار دارد. بعد که گذشته رو می‌شود و رابین می‌فهمد همسرش در جوانی چه بلایی سر گوردو آورده، این سایمون است که می‌رود در قطب منفی ماجرا و این‌بار با گوردویی مواجه می‌شویم که بی‌دست و پاست و زیر سلطه‌ی سایمون. اما در انتها همه چیز پیچیده‌تر می‌شود: نه تنها سایمون بلکه دوباره گوردو وارد قطب منفی می‌شود و این‌بار هر دو مرد هستند که به شکل عجیبی مقصر جلوه داده می‌شوند. گوردو با انتقام ترسناکِ بی‌سر و صدایی که از سایمون می‌گیرد گذشته را جبران می‌کند. فقط ای کاش شک و تردیدی که در دل‌مان انداخته شد ( این تردید که آیا بچه‌ای که از رابین به دنیا آمده متعلق به سایمون است یا گوردو) با آن تصویرِ «مظنونین همیشگی»گونه‌ی آخر (گوردو پانسمان دستش را باز می‌کند، دور می‌اندازد و نشان می‌دهد که زخم و زیلی‌هایش هنگام ملاقات با رابین الکی بوده است)، به یقین تبدیل نمی‌شد؛ به این یقین که گوردو بلایی سر رابین آورده است. (بیشتر…)

بخشی از کتاب «ترس و لرز» اثر غلامحسین ساعدی

زکریا گفت: ((بعدشم این که خواهر من … نه که من تعریفشو بکنم، همه می‌دونن بهترین زن اینجاس. می‌دونی که مخارج یه همچو زنی خیلی‌م سنگین می‌شه. تو می‌تونی از عهده‌اش بربیای؟))

ملا گفت: ((مخارجشو خودم می‌دم، تو که نمی‌دی، سنگین هم باشه می‌دم. سبک هم باشه می‌دم. بازم حرفی داری؟))

زکریا فکر کرد و بعد سر تا پای ملا را نگاه کرد و گفت: ((والله، نمی‌دونم.))

ملا گفت: ((چیه؟ دودلی؟ اگه نمی‌خوای بدی بگو نمی‌دم، نترس.))

زکریا گفت: ((آخه راستش رو بخوای، من هنوز نمی‌دونم تو کی هستی.))

ملا گفت: ((من؟ معلومه که کی هستم، خط دارم و ملا هستم، پول هم دارم.))

زکریا گفت: ((ایناش درست، تو خط داری و کاغذ می‌نویسی و بالاخره یکی هستی، اینو می‌دونم، اما …))

ملا گفت: ((اما نداره، من یه مرد مسلمونم، در این که شک نداری؟ همه جا می‌رم و انصاف هم دارم. من که نمی‌خوام یه نون‌خور درست کنم و خودمو به دردسر بندازم. من به شریعت رسول خدا علیه‌السلام معتقدم و می‌خوام زن بستونم.))

کدخدا و محمداحمدعلی صلوات فرستادند. ملا گفت: ((حالا برای من یکی که فرق نمی‌کنه، من یه زن لازم دارم. حالا خواهر تو یا خواهر کدخدا یا خواهر یکی دیگه. هیچ فرقی نداره. فرقش در اینه که میگن خواهر تو بهتره. حسابتو بکن، اگه دیدی صرف می‌کنه که یه نون‌خور از سر واکنی که بسم‌الله.))

کدخدا گفت: ((بد حرفی نمی‌زنه زکریا. یه نون خور از سرت باز می‌شه.))

زکریا مردد برگشت. محمداحمدعلی را نگاه کرد. محمداحمدعلی گفت: ((لابد کدخدا هم بد نمی‌گه. شریعت رسول علیه‌السلام همینه و کارشم نمی‌شه کرد.))

 

توضیح: املای کلمات، فاصله‌گذاری‌ها، علائم و به طور کلی، ساختار نوشتاری این متن، عیناً از روی متن کتاب پیاده شده است.

 

پی‌نوشت: داستان‌های ساعدی وهم‌انگیز هستند. آدم‌هایش از لامکان و لازمان آمده‌اند و در ناکجاآباد زندگی می‌کنند. حرف‌هایشان یک جوری‌ست. به همین دیالوگ‌های بالا دقت کنید. حواس‌تان به نوع حرف زدن ملا باشد. آدم‌های داستان او عجیب‌اند. غیرمعمولی‌اند. ترسناک‌اند. سیاه‌اند. ساعدی شما را نمی‌ترساند، وهم به جان‌تان می‌اندازد که این دومی بدتر است.

نگاهی به فیلم سن آندریاس San Andreas

نگاهی به فیلم سن آندریاس San Andreas

  • بازیگران: دواین جانسون ـ کارلا گوگینو ـ پل جیاماتی و …
  • فیلم‌نامه: کارلتون کیوز براساس داستانی از آندره فابریزیو و جرمی پاسمور
  • کارگردان: براد پِیتون
  • ۱۱۴ دقیقه؛ محصول آمریکا، استرالیا، کانادا؛ سال ۲۰۱۵
  • ستاره‌ها: ۳ از ۵

 

چگونه پیام بدهیم

 

خلاصه‌ی داستان: جا به جا شدنِ گسل سن آندریاس، موجب بزرگترین زلزله‌ی تاریخ می‌شود که تمام کالیفرنیا را به تلی از خاک تبدیل می‌کند. در این میان رِی به همراه همسر سابقش اِما، به دنبال بلیک، دختر گمشده‌شان هستند … (بیشتر…)

گناهِ فاطما گُل چیست اگر …

عادت کرده‌ایم فقط از این و آن ایراد بگیریم؛ معمولاً این‌طوری‌ست که دیگران بدند و ما خوب، دیگران هر کاری می‌کنند بد است و ما هر کاری می‌کنیم خوب است ( البته از آنجایی که همیشه جوگیر هستیم، گاهی این معادله برعکس هم می‌شود، یعنی یک وقت‌هایی همه خوب هستند ما بد! که البته این معادله‌ی اخیر خیلی کم اتفاق می‌افتد ). حالا اگر نوکِ پیکانِ این تفکر خودبزرگ‌بینانه که قدمتی تاریخی دارد، به سمتِ موضوعِ هنر ( که اعتقاد راسخ داریم نزدِ ایرانیان است و بس )، به خصوص سمتِ کشورهای همسایه و مشخصاً سمتِ کشوری به نام ترکیه باشد، دیگر واویلاست! به دلیل تحولات تاریخی و اجتماعی دو کشور در سی چهل سالِ اخیر ( که گفتن ندارد )، در ما نوعی عقده شکل گرفته که ایراداتِ خود را بر سرِ آن‌ها خراب کنیم. این جمله‌ی کوته‌بینانه را بارها شنیده‌ایم که: (( اونا قدیم چی بودن و ما چی بودیم … )) فارغ از این‌که: داشتم داشتم حساب نیست، دارم دارم حساب است. حالا نکته‌ی عجیبِ ماجرا این‌جاست که همین مایی که این دیالوگ‌های کلیشه‌ای و بی‌کارکرد را به زبان می‌آوریم و آن‌ها را فاقد هرگونه گذشته و فرهنگ می‌خوانیم ( که یا واقعاً اطلاعات‌مان ضعیف است یا خودمان را می‌زنیم به کوچه‌ی علی‌چپ )، همین ما، باز هم به گوشه و کنار آن کشور سفر می‌کنیم، دلی از عزا در می‌آوریم، راحت و با فراغ بال همه جایش را می‌گردیم، کِیف می‌کنیم و بعد که حسابی کِرم‌هایمان را ریختیم، دوباره برمی‌گردیم و زبان می‌گشاییم که آن‌ها چنین هستند و چنان و ما نژاد برتر هستیم و غیره. حالا قضیه‌ی سریال‌های ترکی‌ست که این دیدگاهِ تا حدودی نژادپرستانه ( که گفتم به دلیل عقده‌های تاریخی در ما جا خوش کرده ) به آن هم تسری یافته: تهِ همه‌ی سریال‌ها را در آورده‌ایم اما از آن طرف، خودمان را می‌زنیم به ندیدن و نشنیدن و بعد باز با اشاره به تفاوت‌های تاریخی و اجتماعی قدیم و جدید، بین ما و آن‌ها، ماجرا را به سمتی می‌بریم که: آن‌ها عددی نیستند و این ما هستیم که خوبیم. حالا وقتی ماجرا به سیاست‌گذاران و متولیان و دست‌اندرکارانِ صدا و سیمای خودمان می‌کِشد، آن‌ها کلاً همه چیز را رد می‌کنند و وجودِ این سریال‌ها را مخرب می‌دانند در حالی‌که تهِ چیزی که خودشان می‌سازند و تولید می‌کنند یا سریالِ عقب‌افتاده و شعاریِ « تنهایی لیلا » ست یا نهایتاً کمدی سبک و بی‌مزه و به شدت سطح پایینی مانند « آقا و خانم سنگی » ست که از اول تا آخر صحبت ازدواج است و در آن حتی می‌خواهند در و دیوار را هم به عقدِ یکدیگر در بیاورند ( اگر دستِ صدا و سیما باشد به مُرده‌های مجردِ در قبرستان هم رحم نمی‌کند و آن‌ها را هم به شکلی پای سفره‌ی عقد می‌کِشاند! ). موضوع این نیست که سریال‌های تولید شده‌ی تُرکی، بی‌نقص هستند؛ که نیستند، که اتفاقاً ایراد هم فراوان دارند، که خیلی‌هایشان به شدت هم سطحی هستند، اما موضوع این است که: اولاً وقتی داریم از دیدن‌شان لذت می‌بریم، خودمان را به آن راه نزنیم، به قول معروف نمک نخوریم و نمکدان نشکنیم و ثانیاً وقتی خودمان بلد نیستیم بسازیم، دیگران را مورد هجمه قرار ندهیم. می‌شود نقد کرد اما نمی‌شود توهین کرد؛ کاری که ما به راحتی انجام می‌دهیم. (بیشتر…)

1 از 3 صفحه 123

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم