مایر پس از سکوتی کوتاه بلند شد و در حالی‌که یکی از دست‌ها را تکیه داده بود به دسته‌ی صندلی، گفت «بله، داستان همان داستان قدیمی است. در آغاز کار شادیِ ناشی از آفرینش کفایت‌مان می‌کند و نیز همدردیِ کسانی که درک‌مان می‌کنند. اما سرانجام وقتی می‌بینی چه کسانی عرض‌اندام می‌کنند، صاحب اسم و رسم می‌شوند و به شهرت دست می‌یابند، آن‌وقت است که دوست داری صدای تو را هم بشنوند و از تو هم تقدیر بشود. بعد نوبت سرخوردگی‌هاست. رشکِ بی‌استعدادها، ساده‌انگاری و نیات سوء منتقدین و بعد بی‌توجهی دهشت‌بار توده‌ها. بعدش دیگر خسته می‌شوی، خسته‌ی خسته. هنوز هم همچنان حرف‌های زیادی برای گفتن داری اما کو گوش شنوا. تا اینکه سرانجام خودت هم از یاد می‌بری که تو هم یکی از آن‌هایی بوده‌ای که خواهان عظمت بوده‌اند و چه بسا عظمت هم خلق کرده باشند.»

توضیح: املای کلمات، فاصله‌گذاری‌ها، علائم و به طور کلی ساختار نوشتاری این متن عیناً از روی متن کتاب پیاده شده است.

 

پی‌نوشت: شاید جزو بهترین‌های دکتر شنیتسلر نباشد اما قطعاً یکی از بهترین رمان‌های نیمه‌بلندی‌ست که این مدت خوانده‌ام. شنیتسلر هم‌چنان با دقت یک روانشناس خبره و چیره‌دست، روح انسان‌ها را می‌کاود و وقتی که داستان را می‌خوانید احساس می‌کنید چه‌قدر این آدم‌ها و دغدغه‌های‌شان را خوب می‌شناسید.

نگاهی به فیلم زن گمشده Missing Woman

نگاهی به فیلم زن گمشده Missing Woman

  • بازیگران: اوم جی وان ـ گون هایو جین ـ کیم هی وان و …
  • فیلم‌نامه: هانگ یون می
  • کارگردان: لی ائون هی
  • ۱۰۰ دقیقه؛ سال ۲۰۱۶؛ محصول کره‌ی جنوبی
  • ستاره‌ها: ۴ از ۵
  • این یادداشت در شماره‌ی ۵۲۶ ماهنامه‌ی «فیلم» منتشر شده است.
  • رسم‌الخط این یادداشت بر طبق رسم‌الخط ماهنامه‌ی «فیلم» تنظیم شده است.

 

کره‌ای بودن در مقیاس جهانی

 

خلاصه‌ داستان: جی سون زن پرکاری‌ست که بچه‌ کوچکش را به دست هان مایه دختری چینی سپرده تا از او نگهداری کند. یک روز که به خانه برمی‌‌گردد متوجه می‌‌شود بچه و مستخدم خانه نیستند. ابتدا فکر می‌‌کند شاید جایی رفته باشند اما وقتی غیبت آن‌ها طولانی می‌شود و مستخدم هم تلفنش را خاموش می‌‌کند، جی سون متوجه می‌شود ماجرا جدی‌ست… (بیشتر…)

از میان فیلم‌ها، شماره‌ی بیست‌وچهار

  • نوروزخان (نصرت کریمی): آقای ناجی، تکلیف این قضیه همین امروز باید روشن بشه.
  • ناجی: تکلیف روشنه.
  • نوروزخان: برای پسر شما روشنه، برای دختر من تاریکه.
  • ناجی: برای دختر شما روشنه. برای فریدون و بنده هم روشنه.
  • نوروزخان: پس فقط برای من تاریکه؟
  • ناجی: بله! دختر و پسر جوونن، همدیگه رو دوس دارن. با هم معاشرت می‌کنن. این خیلی روشنه.
  • نوروزخان: بعدشم دلشو می‌زنه، ولش می‌کنه. اون‌وقت تاریک می‌شه.
  • ناجی: چرا؟ اون می‌ره زن می‌گیره، اونم می‌ره شوهر می‌کنه.
  • نوروزخان: پسر شما می‌ره زن می‌گیره، اما برای دختر من شوهر پیدا نمی‌شه. بنابراین برای شما و پسرتون روشنه، اما برای بنده‌ی حقیر و دختر بدبختم تاریکه.

«خانه‌خراب» ساخته‌ی نصرت کریمی (بیشتر…)

زلف او فتنه و خط آفت و خال است بلا*

زلف او فتنه و خط آفت و خال است بلا*

این شب‌ها سریالی از شبکه‌ی ۳ پخش می‌شود به نام نفس. نمی‌بینمش، فقط هر وقت که تلویزیون روشن است و اتفاقی از جلویش می‌گذرم، صحنه‌هایی از آن به چشمم می‌خورند. پس کاری به محتوای سریال و خوب و بد بودنش ندارم چون چیزی درباره‌اش نمی‌دانم. چیزی که می‌خواستم بگویم برمی‌گردد به خانم‌های بی‌حجابی که در برخی صحنه‌های سریال از جلوی دوربین می‌گذرند و این روزها نقل محافل شده‌اند. کارگردان برای بازسازی هر چه طبیعی‌تر روزهای پیش از انقلاب، از خانم‌های بدون روسری استفاده کرده است و همین مساله باعث شد کل ممکلت در شوک عظیمی فرو برود. خلاصه دل‌نگران‌ها و غیرنگران‌ها و دل‌نازک‌ها وسنگ‌دل‌ها و باقی، کار و زندگی‌شان را ول کردند و چسبیدند به این ماجرا که بفهمند چرا این خانم‌ها روسری ندارند؟ چه‌گونه می‌شود که روسری سرشان نیست؟ اصلاً وقتی در ایران فیلم‌برداری شده، چه کسی به خودش جرأت داده، نشان بدهد زن‌ها هم مو دارند؟ در تبلیغات ما، خانم‌ها با چادر چاقچور از حمام بیرون می‌آیند و شامپویی را به سمت دوربین می‌گیرند و از کیفیتش تعریف می‌کنند، آن‌وقت یکی به خودش جرأت داده و کلی زن بدون روسری نشان می‌دهد؟ به همین راحتی؟ مگر کشک است؟ و … خلاصه پرسش‌ها بالا گرفت و جامعه از بابت آن خانم‌های بدون روسری، احساس خطر کرد تا این‌که گروه سازنده‌ی فیلم، تصمیم گرفت برای پایان دادن به این بحث‌ها و خاموش کردن آتش درون دل‌نگران‌ها و دل‌نازک‌ها وباقی، ویدیویی منتشر کند که در آن مشخص می‌شود این خانم‌ها در واقع در کشوری دیگر، به گمانم ارمنستان، از مقابل دوربین گذشته‌اند و بعد با ترفند پرده‌ی کروماکی به صحنه‌های سریال اضافه شده‌اند. دقت فرمودید؟ یعنی کلی خرج و مخارج صرف این شده که کلی آدم با کلی دم‌ودستگاه بروند کشوری دیگر، با کلی هزینه، این صحنه‌ها را بگیرند و بعد با کلی دنگ‌وفنگ، این‌ها را بچسبانند به صحنه‌های اصلی سریال. یعنی اگر این همه دقت و وقت را صرف ساخت فیلم‌هایی نظیر پارک ژوراسیک و بتمن کرده بودیم، الان لااقل یک بخش کوچکی از فروش جهانی را در اختیار داشتیم. بله، خلاصه ابهام‌ها برطرف شد و همه با خیال راحت رفتند سر خانه و زندگی‌شان، با دل‌هایی آرام.

*مصرع اول بیتی از صائب تبریزی که مصادره به مطلوب شده!

کوتاه درباره‌ی چند فیلم، چهل‌ویک

کوتاه درباره‌ی چند فیلم، چهل‌ویک

  • نام فیلم: تیک‌آف
  • کارگردان: احسان عبدی‌پور

فایز بعد از این‌که پدرش در قمار تمام خانه و زندگی را می‌بازد و فرار می‌کند، از آتنا و دامون که خواهر و برادرش هستند، نگهداری می‌کند اما زیر بار مسئولیت سرش خم می‌شود. ورود شیرزاد، دوست قدیمی‌اش اوضاع را عوض می‌کند. آن‌ها مانند قدیم دوباره دور هم جمع می‌شوند و شروع می‌کنند به بازی عجیبی به نام «بطری‌بازی». بازی‌ای که وقتی کسی در آن رئیس می‌شود، هر دستوری می‌تواند بدهد … فیلم ایده‌ی جالبی دارد اما مشکل این‌جاست که روی ایده‌اش درست و حسابی مانور نمی‌دهد. یعنی طوری که انگار بترسد کل ماجرا را روی بطری‌بازی و شرط‌بندی‌های دیوانه‌وار این شخصیت‌ها بنا کند، دائم می‌رود و می‌آید و کند می‌شود و تند می‌شود. در واقع فیلم دیر شروع می‌شود و توضیح واضحات شخصیت اصلی یعنی فایز که تا پایان فیلم صدایش را روی فیلم می‌شنویم، ریتم فیلم را از نفس می‌اندازد و باعث می‌شود به جای این‌که «ببینیم»، «بشنویم». عبدی‌پور می‌خواهد دیوانه‌بازی‌های این جوان‌ها در طی بطری‌بازی را به عصیان‌زدگی‌شان در برابر جامعه نسبت بدهد اما این اتفاق نمی‌افتد چون داستان کامل نیست. شخصیت‌هایی مانند شیرزاد با بازی نچسب رضا یزدانی یا حتی آتنا با بازی پگاه آهنگرانی که معلوم نیست مشکلش چیست و چرا این‌قدر دیوانه‌بازی در می‌آورد، درد چندانی از داستان دوا نمی‌کنند جز این‌که زمان فیلم را می‌گیرند. آشوبی که شخصیت‌های داستان در پی بطری‌بازی در جامعه ایجاد می‌کنند چندان به ارجاعات فرامتنی، آن‌طور که احتمالاً منظور نظر عبدی‌پور بوده، راه نمی‌دهد و در حد خل‌مشنگ‌بازی‌های چند جوان الکی‌عاصی باقی می‌ماند. فیلم البته دیالوگ‌های بسیار خوبی دارد که جور ضعف داستان و سنب‌و‌سوراخ‌های متعددش را می‌کشد و از این نظر، بیشتر «شنیدنی»ست تا «دیدنی». (بیشتر…)

فیلم‌های برتر ماه قبل

ـ یک بعدازظهر پاییزی An Autumn Afternoon (یادداشت)

*ستاره‌ها: ۴ از ۵

 

ـ برادرم خسرو (یادداشت)

*ستاره‌ها: ۳ از ۵

 

ـ شفق توکیو Tokyo Twilight (یادداشت)

*ستاره‌ها: ۴ از ۵

 

شماره‌ی ۵۲۶ مجله‌ی فیلم

شماره‌ی ۵۲۶ مجله‌ی فیلم

شماره‌ی جدید مجله هم منتشر شد. این‌بار علاوه بر مطالب همیشگی، یک مطلب ویژه و اختصاصی، نوشته‌ی بهرام بیضایی درباره‌ی آذر شیوا به چاپ رسیده که روی جلد هم به این اختصاصی و ویژه بودن تأکید شده است. اما این شماره من دو یادداشت دارم. در بخشی به نام «سینما پاستور ۹۶» که به انتخابات این دوره‌ی ریاست‌جمهوری می‌پردازد، من هم درباره‌ی رفراندومی که مدتی پیش در ترکیه انجام شد از منظری غیرسیاسی و صرفاً زیبایی‌شناسانه، چیزی نوشته‌ام. این‌بار که ترکیه رفته بودم، درست هنگام برگزاری رفراندومی مهم بود که کشور همسایه را تحت تأثیر قرار داد. از شانس خوب، این قضیه مصادف شد با انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران و چاپ بخش سنتی «سینما پاستور». سفارشی رسید که من هم درباره‌ی تفاوت‌های برگزاری انتخابات در آن‌جا و این‌جا یادداشتی بنویسم که نوشتم: «ظرافت‌های اجرای یک شوی عامه‌پسند: نگاهی به رفراندوم اخیر ترکیه از منظری غیرسیاسی».  پیشنهاد می‌کنم کل این بخش «سینما پاستور» را بخوانید. جالب است. اما مطلب دیگر من هم یادداشتی‌ست بر فیلم کره‌ای زن گمشده (لی ائون هی) با نام: «کره‌ای بودن در مقیاس جهانی». فیلم را اگر ندیده‌اید، حتماً ببینید. در نهایت فیلم ببینید و «فیلم» بخرید و مطالب من و دوستان را هم اگر فرصتی بود بخوانید، ضرر ندارد.

 

درباره‌ی سینمای یک ژاپنی اصیل، یاسوجیرو ازو، به بهانه‌ی آخرین فیلم کارنامه‌ی درخشانش، یک بعدازظهر پاییزی An Autumn Afternoon

درباره‌ی سینمای یک ژاپنی اصیل، یاسوجیرو ازو، به بهانه‌ی آخرین فیلم کارنامه‌ی درخشانش، یک بعدازظهر پاییزی An Autumn Afternoon

  • بازیگران: چیشو ریو ـ شیما ایواشیتا ـ کیجی سادا و …
  • فیلم‌نامه: کوگو نودا ـ یاسوجیرو ازو
  • کارگردان: یاسوجیرو ازو
  • ۱۱۵ دقیقه؛ سال ۱۹۶۲؛ محصول ژاپن
  • ستاره‌ها: ۴ از ۵

 

حزن‌انگیز، نه تلخ

 

خلاصه‌ی داستان: آقای هیرایامای پیر از یک طرف سعی دارد برای دختر کوچکش پسر مناسبی برای ازدواج پیدا کند و از طرف دیگر با دیدن زنی در رستوران متوجه می‌شود که چه‌قدر شبیه همسر درگذشته‌اش است … (بیشتر…)

5 از 130 صفحه بعدی...34567...قبلی

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم