مروری بر ده فیلم جشنواره فجر از دریچه شغل شخصیت‌های‌شان

مروری بر ده فیلم جشنواره فجر از دریچه شغل شخصیت‌های‌شان

  • این نوشته در شماره ۵۲۲ مجله «فیلم» منتشر شده است.
  • رسم‌الخط این نوشته بر طبق رسم‌الخط مجله «فیلم» تنظیم شده است.

 

کی، چه‌کاره ا‌ست؟!

 

زمانی رسید که بشر متوجه شد نه‌تنها می‌تواند برخی از نیازهای خودش را تأمین کند بلکه می‌تواند کارهایی هم برای دیگران بکند که در توان‌شان نیست. آن‌هایی که شکارچی بودند به شکار می‌رفتند و آن‌هایی که توان کم‌تری داشتند مثلاً از زن و بچه‌ها در مقابل خطرات احتمالی مراقبت می‌کردند. بعد به این نتیجه رسیدند که هر کس باید کاری به عهده بگیرد و بعد در ازای آن کار چیزی دریافت کند. و به این شکل چرخ‌دنده‌های یک جامعه می‌چرخید و جلو می‌رفت. به‌مرور زمان و پس از شکل گرفتن تمدن و قاره‌ها و کشورها، شغل دیگر صرفاً برای تأمین معاش نبود. شغل‌ها تبدیل شدند به بخشی از هویت هر انسان. حالا همه در اولین برخورد با یکدیگر، بعد از پرسیدن نام، دوست دارند شغل طرف مقابل را بدانند. این اتفاق در جامعه ما شاید بیش از هر جای دیگری نمود دارد. این‌جا پسوند دکتر و مهندس حتی در آگهی‌های ترحیم هم دیده می‌شود. یعنی انگار کسی که مُرده، با چنین پسوندی، ارج و قرب بیش‌تری پیدا می‌کند. انگار دکتر یا مهندس بودن متوفی را یکراست به بهشت خواهد برد! در چنین جامعه‌ای‌ست که نه شخصیت و منش آدم‌ها، بلکه شغل و جایگاه آدم‌هاست که تعیین می‌کند چگونه با او برخورد کنند. اما با این حال نمی‌شود این را انکار کرد که داشتن یک حرفه یا شغل یکی از اصل‌های اساسی زندگی‌ست. عاملی‌ست که انسان‌ها را از رکود و رخوت جدا می‌کند و رشد و پویایی را برای‌شان به ارمغان می‌آورد. پرداختن به کاری که دوستش دارند و بابت آن پول هم دریافت کنند، به زندگی انسان‌ها معنا و مفهوم می‌بخشد.

موضوع این نوشته درباره اهمیت شغل آدم‌ها در فیلم‌های امسال جشنواره است. می‌خواهیم ببینیم این شغل‌ها چه تأثیری در ماهیت و عملکرد آن فیلمِ به‌خصوص می‌گذارد. آیا شغل یک شخصیت ربطی به کلیت داستان پیدا می‌کند؟ آیا هویت آن شخص را در داستان می‌سازد؟ فیلم‌نامه‌نویسان تا چه حد به مقوله شغل و حرفه شخصیت‌های داستان‌شان فکر می‌کنند؟ (بیشتر…)

جشنواره‌ی سی‌وپنج: فیلم‌ها و امتیازها

جشنواره‌ی سی‌وپنج: فیلم‌ها و امتیازها

امسال می‌خواهم خیلی کوتاه‌تر از همیشه درباره‌ی فیلم‌هایی که می‌بینم بنویسم؛ در حد چند کلمه؛ کوتاه، مستقیم و چکشی. یادداشت‌های مفصل بماند برای اکران‌شان. امسال برخلاف سال قبل برای دیدن فیلم‌ها به برج میلاد نمی‌روم، در عوض در چارسو فیلم‌ها را می بینم. کارت من و خیلی از دوستان رسانه‌ای برای این پردیس صادر شده، پس همین‌جا جشن را برپا می‌کنیم. هم خلوت‌تر است (لااقل روز اول که این‌طور بود) هم مهم‌تر آن‌که خیلی نزدیک است به محل زندگی‌ام و خب وقت کم‌تری تلف می‌شود. از امروز به مرور فیلم‌ها را به همین پست اضافه خواهم کرد. بنابراین تا پایان جشنواره، این پست، ثابت خواهد ماند. می‌توانید هر شب سری بزنید و به فیلم‌هایی که افزوده شده نگاهی بیندازید، بلکه به دردتان بخورد. برویم سراغ فیلم‌ها و امتیازها: (بیشتر…)

کوتاه، درباره‌ی فیلم‌های جشنواره‌ی سی‌و‌چهارم فجر

کوتاه، درباره‌ی فیلم‌های جشنواره‌ی سی‌و‌چهارم فجر

جشنواره‌ی سی‌و‌چهارم هم شروع شد و همه به تکاپو افتادند که فیلم ببینند، نقد کنند، غر بزنند، شاد باشند، ایراد بگیرند، ستاره بدهند، مصاحبه کنند و خلاصه منتظر سیمرغ باشند. امسال هم به سیاق سال پیش، برای هر فیلمی که می‌بینم چند خطی خواهم نوشت و یادداشت مفصل‌تر فیلم‌ها می‌ماند هنگام اکران عمومی‌شان.

راستش فکر نمی‌کردم کاخ جشنواره (برج میلاد) این‌قدر شلوغ باشد و این‌همه خبرنگار و منتقد و غیره داشته باشیم! مطمئناً از حال‌و‌هوای کاخ، عکس‌ها و اتفاقات دیگرش در همه‌ی سایت‌های سینمایی خواهید خواند و خبردار خواهید شد. پس این‌جا فقط می‌پردازیم به اصلِ قضیه!

اما توضیح مهم این‌که: فیلم‌های دیده‌شده‌ی هر روز به همین پُست اضافه خواهند شد. پس تا پایان جشنواره، همین پُست، پُست ثابتِ «سینمای خانگی من» خواهد بود. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم