صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

ایلیا سلیمان زاده‌ی اسرائیل است. فیلم‌سازی که سینمایش را مدیون ژاک تاتی و باستر کیتون می‌داند. مشیت الهی او توجه بسیاری برانگیخت و در کن ۲۰۰۲ جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران را به دست آورد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل و دو: فیلمبردار

صحنه‌ی شماره‌ی چهل و دو: فیلمبردار

قبلاً درباره‌ی این شاهکار باستر کیتون نوشته بودم (اینجا) و در همان نوشته‌ی کوتاه از بهترین و عجیب‌ترین شوخی فیلم هم گفته بودم. صحنه‌ای که بعدتر الگویی شد برای فیلم‌ها و بارها نمونه‌اش را دیدیم اما هیچ‌کدام چنین کیفیتی نداشتند. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

قبلاً درباره‌ی این فیلمِ ترسناکِ هیجانی ( اینجا ) نوشته بودم. فیلمی که هر چند آغازی حسابی و موفق دارد اما از نیمه به بعد، از نفس می‌افتد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

این‌بار قرار است صحنه‌ی فوق‌العاده‌ای از « چهارشنبه سوری » فرهادی را ببینیم. یک صحنه‌ی چهار و نیم دقیقه‌ایِ پُر کشش که سه و نیم دقیقه‌اش بدون کات می‌گذرد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و پنج: جنگل کونگ فو

صحنه‌ی شماره‌ی سی و پنج: جنگل کونگ فو

قبلاً، خیلی کوتاه، درباره‌ی این فیلم نوشته بودم ( اینجا ). گفته بودم که یک سکانس نبرد تن به تن در وسط بزرگراه در فیلم هست که می‌ارزد اگر کل فیلم را ببینید تا صرفاً به آن صحنه برسید. این‌بار همین صحنه‌ی نبرد را انتخاب کرده‌ام. (بیشتر…)

1 از 3 صفحه 123

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم