بخشی از فیلم نامه ی « عیّار تنها » اثر بهرام بیضایی

نحوی: هی هی سخنان زندقه می گویی. نبینم که یاوه های اهل جدل می بافی که فلسفی و سفسطی اند و سخن در رد اولیا می گویند. کاش مغول برسد و این اهل شبهه از زمین بردارند!

عروضی: پنداشتی تیغ مغول گردن مومن نمی بُرد؟ ـ آتش که درگیرد همه را می سوزد!

نحوی: سوخته به که پلید! تا شمایید که اوصاف ملامتیان می خوانید من خطِ رضا به آمدن مغول دادم!

لغوی: عجیب نیست؛ همیشه همچنین بوده اید و بود!

توضیح: املای کلمات، فاصله گذاری ها، علائم و به طور کلی، ساختار نوشتاری این متن، عیناً از روی متن کتاب پیاده شده، بدون دخل و تصرف.

از میانِ فیلم ها، شماره ی هفت

  • شاپوری ( رضا رویگری ): چه ماشینی دوس داری؟
  • اتی ( گلشیفته فراهانی ): پراید.
  • شاپوری: من مرسدس … حالا چه حیوونی؟
  • اتی: اسب.
  • شاپوری: خر. [ مثل خر، عر عر می کند ]
  • اتی: [ با خنده ] حالا چه خواننده ای؟
  • شاپوری: جنیفر لوپز.
  • اتی: منم همینی که شما دوس دارین و بعدشم لیلا. حالا چه آدمی؟ مثلاً آدمی که چجوری باشه؟
  • شاپوری: آدمی که زن باشه.

« بوتیک » ساخته ی حمید نعمت الله (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم