صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

ایلیا سلیمان زاده‌ی اسرائیل است. فیلم‌سازی که سینمایش را مدیون ژاک تاتی و باستر کیتون می‌داند. مشیت الهی او توجه بسیاری برانگیخت و در کن ۲۰۰۲ جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران را به دست آورد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

استاد بوشیدو یک فیلم ژاپنی‌ست ساخته‌ی تاکانوری تسوجیموتو. چیز چندان مهمی نیست که بخواهید بروید دنبالش و ببینید. فقط از آن‌جایی که من عاشق صحنه‌های رزمی هستم و این فیلم هم صحنه‌های رزمی کم ندارد، گفتم یکی از لحظات بامزه‌ی درگیری دو آدم فیلم را ببینید. همین! (حجم:۳۹ مگابایت) (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

فیلم فوق‌العاده‌ی چان ووک پارک با مضمون انتقام، از دو فیلم دیگرش همدردی با بانوی انتقام و همدردی با آقای انتقام هم خشن‌تر است و هم بی‌پرده‌تر. داستان درباره‌ی مردی‌ست به نام ادیسو (با بازی نفس‌گیر مین سیک چوی بازیگر فیلمی مثل شیطان را دیدم که انگ چنین نقش‌هایی‌ست) که ۱۵ سال در یک اتاق زندانی می‌شود بدون این‌که بداند توسط چه کسی و چرا. او بعد از آزادی به دنبال عامل این جنایت می‌رود. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

فیلم امیدبخش و شیرینِ مردِ امیدساز هالیوود، فرانک کاپرا، این‌بار هم داستانی تعریف می‌کند از عشق و امید و دل‌بستگی به زندگی. اما موضوع این صحنه، این چیزهایی نیست که گفتم. قضیه برمی‌گردد به پیتر فالک که در این فیلم بازی می‌کند و صدای به یادگارمانده‌اش از ستوان کلمبو که منوچهر اسماعیلی با چیره‌دستی و شیرینی خاصی دوبله‌اش کرده است. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

قبلاً درباره‌ی این فیلمِ ترسناکِ هیجانی ( اینجا ) نوشته بودم. فیلمی که هر چند آغازی حسابی و موفق دارد اما از نیمه به بعد، از نفس می‌افتد. (بیشتر…)

1 از 2 صفحه 12

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم