صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

ایلیا سلیمان زاده‌ی اسرائیل است. فیلم‌سازی که سینمایش را مدیون ژاک تاتی و باستر کیتون می‌داند. مشیت الهی او توجه بسیاری برانگیخت و در کن ۲۰۰۲ جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران را به دست آورد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

استاد بوشیدو یک فیلم ژاپنی‌ست ساخته‌ی تاکانوری تسوجیموتو. چیز چندان مهمی نیست که بخواهید بروید دنبالش و ببینید. فقط از آن‌جایی که من عاشق صحنه‌های رزمی هستم و این فیلم هم صحنه‌های رزمی کم ندارد، گفتم یکی از لحظات بامزه‌ی درگیری دو آدم فیلم را ببینید. همین! (حجم:۳۹ مگابایت) (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

حرف که به دیوید لینچ می‌رسد، ناخودآگاه رمز و راز و ترس و رعب راهش را به ذهن آدم باز می‌کند. انگار این آدم تبدیل شده به نمادی از همه‌ی چیزهای عجیب و غریب و ترسناک که به نوعی پوچی و البته طنز تلخ ختم می‌شود. بزرگراه گمشده یکی از بهترین فیلم‌های این مرد جذاب است که شما را وارد دنیایی کابوس‌گونه می‌کند که رهایی از آن به این راحتی‌ها ممکن نیست. فیلمی که در عین سادگی، پیچیده است. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

فیلم امیدبخش و شیرینِ مردِ امیدساز هالیوود، فرانک کاپرا، این‌بار هم داستانی تعریف می‌کند از عشق و امید و دل‌بستگی به زندگی. اما موضوع این صحنه، این چیزهایی نیست که گفتم. قضیه برمی‌گردد به پیتر فالک که در این فیلم بازی می‌کند و صدای به یادگارمانده‌اش از ستوان کلمبو که منوچهر اسماعیلی با چیره‌دستی و شیرینی خاصی دوبله‌اش کرده است. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هشت: ویرموود، جاده‌ی مرگ

قبلاً درباره‌ی این فیلمِ ترسناکِ هیجانی ( اینجا ) نوشته بودم. فیلمی که هر چند آغازی حسابی و موفق دارد اما از نیمه به بعد، از نفس می‌افتد. (بیشتر…)

1 از 3 صفحه 123

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم