صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

ایلیا سلیمان زاده‌ی اسرائیل است. فیلم‌سازی که سینمایش را مدیون ژاک تاتی و باستر کیتون می‌داند. مشیت الهی او توجه بسیاری برانگیخت و در کن ۲۰۰۲ جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران را به دست آورد. (بیشتر…)

صحنه ی شماره سی و سوم: سعادت آباد

صحنه ی شماره سی و سوم: سعادت آباد

قبلاً درباره‌ی « سعادت آباد » نوشته بودم ( اینجا ). برای امروز یکی از صحنه‌های خیلی بامزه‌ی فیلم را انتخاب کرده‌ام. صحنه‌ای که با بازی بامزه‌ی حامد بهداد ( که به نظرم یکی از بهترین بازی‌های اوست ) در نقش محسن، تبدیل به صحنه‌ی شیرینی شده است. (بیشتر…)

صحنه ی شماره ی سی و یک: بخشِ کوتاه مدتِ شماره ی ۱۲

صحنه ی شماره ی سی و یک: بخشِ کوتاه مدتِ شماره ی ۱۲

قبلاً درباره ی فیلم مطلبی نوشته بودم ( اینجا ). صحنه ای که از فیلم انتخاب کرده ام، مربوط می شود به یکی از بهترین شخصیت های داستان؛ جوانی سیاهپوست به نامِ مارکوس با گذشته ای به شدت تلخ و ناگوار که در همین صحنه ی انتخابی، این گذشته را در قالب یک شعر رپ، آنهم درباره ی مادرش و به طرزِ هولناکی رک و پوست کنده، بیرون می ریزد و یکی از تأثیرگذارترین لحظاتِ فیلم را رقم می زند. اینجاست که متوجه می شویم این جوانِ شکننده، چه روزگاری را سپری کرده. (بیشتر…)

سکانس شماره ی بیست و پنج: کاتین

سکانس شماره ی بیست و پنج: کاتین

همین ابتدا اعلام کنم که کسانی که تاب دیدنِ صحنه های خشن را ندارند، از خیر این بخش بگذرند. قبلاً درباره ی فیلم « کاتین » اثر آندری وایدا نوشته بودم ( اینجا ) و درباره ی این که کشتار کاتین یا کشتار جنگل کاتین چه بود، به سایت ویکیپدیا لینک داده بودم ( اینجا )، که دیگر توضیح واضحات نداده باشم. (بیشتر…)

دانلود ۸: زنده ی مُرده

دانلود ۸: زنده ی مُرده

برای این قسمتِ “سکانس”، بخشی از فیلمِ بامزه ی پیتر جکسن، “زنده ی مُرده”( یا با عنوان اصلیِ “مُرده مغز” ) را انتخاب کرده ام که سومین فیلمِ بلند این مردِ همه کاره ی نیوزلندی ست. کسی که با فیلم اولش “ذائقه ی بد” که با بازی دوستان و اطرافیانش بدون گرفتن دستمزد و با کمترین هزینه ی ممکن، در آخرِ هفته ها ساخته شد، خیزی بلند برداشت و در نهایت هم مرزهای سینما را درنوردید. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم