صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وپنج: استاد بوشیدو

استاد بوشیدو یک فیلم ژاپنی‌ست ساخته‌ی تاکانوری تسوجیموتو. چیز چندان مهمی نیست که بخواهید بروید دنبالش و ببینید. فقط از آن‌جایی که من عاشق صحنه‌های رزمی هستم و این فیلم هم صحنه‌های رزمی کم ندارد، گفتم یکی از لحظات بامزه‌ی درگیری دو آدم فیلم را ببینید. همین! (حجم:۳۹ مگابایت) (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

فیلم فوق‌العاده‌ی چان ووک پارک با مضمون انتقام، از دو فیلم دیگرش همدردی با بانوی انتقام و همدردی با آقای انتقام هم خشن‌تر است و هم بی‌پرده‌تر. داستان درباره‌ی مردی‌ست به نام ادیسو (با بازی نفس‌گیر مین سیک چوی بازیگر فیلمی مثل شیطان را دیدم که انگ چنین نقش‌هایی‌ست) که ۱۵ سال در یک اتاق زندانی می‌شود بدون این‌که بداند توسط چه کسی و چرا. او بعد از آزادی به دنبال عامل این جنایت می‌رود. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل و دو: فیلمبردار

صحنه‌ی شماره‌ی چهل و دو: فیلمبردار

قبلاً درباره‌ی این شاهکار باستر کیتون نوشته بودم (اینجا) و در همان نوشته‌ی کوتاه از بهترین و عجیب‌ترین شوخی فیلم هم گفته بودم. صحنه‌ای که بعدتر الگویی شد برای فیلم‌ها و بارها نمونه‌اش را دیدیم اما هیچ‌کدام چنین کیفیتی نداشتند. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

این‌بار قرار است صحنه‌ی فوق‌العاده‌ای از « چهارشنبه سوری » فرهادی را ببینیم. یک صحنه‌ی چهار و نیم دقیقه‌ایِ پُر کشش که سه و نیم دقیقه‌اش بدون کات می‌گذرد. (بیشتر…)

صحنه ی شماره ی سی و دو: مادر

صحنه ی شماره ی سی و دو: مادر

« مادر » ( ۲۰۰۹ ) ساخته‌ی بونگ جون هو، شاهکار است. ساخته‌ی دیگرِ همین کارگردانِ خوش‌قریحه، یعنی « خاطرات قتل » ( اینجا ) از فیلم‌های محبوبم است ( قابل توجه دوستانی که می‌خواهند بدانند فیلم‌های محبوبِ من کدام‌ها هستند! ). صحنه‌ای که این بار برایتان انتخاب کرده‌ام، صحنه‌ی آغازینِ فیلم است. یکی از بی‌نظیرترین عنوان‌بندی‌هایی که تاکنون دیده‌ام. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم