صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وشش: مشیت الهی

ایلیا سلیمان زاده‌ی اسرائیل است. فیلم‌سازی که سینمایش را مدیون ژاک تاتی و باستر کیتون می‌داند. مشیت الهی او توجه بسیاری برانگیخت و در کن ۲۰۰۲ جایزه‌ی ویژه‌ی هیأت داوران را به دست آورد. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وچهار: بزرگراه گمشده

حرف که به دیوید لینچ می‌رسد، ناخودآگاه رمز و راز و ترس و رعب راهش را به ذهن آدم باز می‌کند. انگار این آدم تبدیل شده به نمادی از همه‌ی چیزهای عجیب و غریب و ترسناک که به نوعی پوچی و البته طنز تلخ ختم می‌شود. بزرگراه گمشده یکی از بهترین فیلم‌های این مرد جذاب است که شما را وارد دنیایی کابوس‌گونه می‌کند که رهایی از آن به این راحتی‌ها ممکن نیست. فیلمی که در عین سادگی، پیچیده است. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

صحنه‌ی شماره‌ی چهل‌وسه: همکلاسی قدیمی

فیلم فوق‌العاده‌ی چان ووک پارک با مضمون انتقام، از دو فیلم دیگرش همدردی با بانوی انتقام و همدردی با آقای انتقام هم خشن‌تر است و هم بی‌پرده‌تر. داستان درباره‌ی مردی‌ست به نام ادیسو (با بازی نفس‌گیر مین سیک چوی بازیگر فیلمی مثل شیطان را دیدم که انگ چنین نقش‌هایی‌ست) که ۱۵ سال در یک اتاق زندانی می‌شود بدون این‌که بداند توسط چه کسی و چرا. او بعد از آزادی به دنبال عامل این جنایت می‌رود. (بیشتر…)

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

صحنه‌ی شماره‌ی چهل: جیبی پر از معجزه

فیلم امیدبخش و شیرینِ مردِ امیدساز هالیوود، فرانک کاپرا، این‌بار هم داستانی تعریف می‌کند از عشق و امید و دل‌بستگی به زندگی. اما موضوع این صحنه، این چیزهایی نیست که گفتم. قضیه برمی‌گردد به پیتر فالک که در این فیلم بازی می‌کند و صدای به یادگارمانده‌اش از ستوان کلمبو که منوچهر اسماعیلی با چیره‌دستی و شیرینی خاصی دوبله‌اش کرده است. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم