صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

صحنه‌ی شماره‌ی سی و هفت: چهارشنبه سوری

این‌بار قرار است صحنه‌ی فوق‌العاده‌ای از « چهارشنبه سوری » فرهادی را ببینیم. یک صحنه‌ی چهار و نیم دقیقه‌ایِ پُر کشش که سه و نیم دقیقه‌اش بدون کات می‌گذرد. (بیشتر…)

صحنه ی شماره ی بیست و نُه: شوریدگی

صحنه ی شماره ی بیست و نُه: شوریدگی

قبلاً درباره ی این فیلم نوشته بودم ( اینجا ). حالا یکی از بهترین و مهمترین صحنه های فیلم را انتخاب کرده ام که با هم ببینیم. جایی که اِوا، آسیمه سر تصمیم می گیرد شوهرِ پیرش را ترک کند و به جوانِ روستایی بپیوندد. (بیشتر…)

صحنه ی شماره ی بیست و هفت: ایمنی آخر از همه

صحنه ی شماره ی بیست و هفت: ایمنی آخر از همه

اینبار نوبت هارولد لوید، این نابغه ی سینمای کمدی ست. فیلمی که از او انتخاب کرده ام صحنه ی آغازینِ « ایمنی آخر از همه » محصول ۱۹۲۳ است. فیلمی که یکی از معروفترین نماهای تاریخ سینما در آن شکل می گیرد: آویزان شدن از ساعتِ بزرگِ یک ساختمان. زمانی که بچه بودم، این صحنه را دیده بودم و همیشه از همان موقع هم در این فکر بودم که این مرد چطور در آن موقعیت ترسناک، از ساختمان آویزان مانده است، که البته بعدها فهمیدم که موضوع چه بوده. این جادوی سینما بود؛ جادویی مسحور کننده. جادویی که نیمی از آن، توسط نوابغ بزرگِ کمدی از قبیل لوید، لورل و هاردی، چاپلین و باستر کیتن و چند نفر دیگر شکل گرفت و سینما را در گام ها آغازینش به درستی به جلو هدایت کرد. این نوابغ، پایه گذارانِ سینما بودند و حتماً همه به آن ها مدیونیم. (بیشتر…)

صحنه ی  شماره ی بیست و شش: مردی که سگ را گاز گرفت

صحنه ی شماره ی بیست و شش: مردی که سگ را گاز گرفت

فیلم « مردی که سگ را گاز گرفت » یکی از آن فیلم های مستندنمای سیاه و عجیب و غریبی ست که موفق شده صحنه های تأثیرگذاری خلق کند. فیلم درباره ی یک گروه مستندساز است که زندگی روزانه ی قاتلی خونسرد و دیوانه را ثبت و ضبط می کنند اما کم کم خودشان هم به قاتل بی رحم می پیوندند و دست به کارهایی شنیع می زنند. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم