کوتاه درباره ی چند فیلم، شماره ی بیست و چهار

کوتاه درباره ی چند فیلم، شماره ی بیست و چهار

  • نام فیلم: میان ستاره‌ای (Interstellar )
  • کارگردان: کریستوفر نولان

زمین دیگر قابلِ زندگی نیست و چند مهندس سابقِ ناسا با رهبری کوپر، به فضا می‌روند تا سیاره‌ی قابلِ سکونتِ دیگری پیدا کنند … کریستوفر نولان را یکی از نوابغ روزگار می‌دانم. آدمی با یک ذهنِ به شدت باز و انگار لایتناهی؛ عینِ همان کهکشان‌ها. هر چه را تصور کند ( و چه چیزهایی که تخیل نمی‌کند! ) به تصویر می‌کِشد و این چیزِ بزرگی‌ست. اما مشکل این‌جاست که من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام با هیچ‌کدام از فیلم‌هایش، به غیر از « بی‌خوابی » کنار بیایم. می‌گویند نولان و برادرش سعی کرده‌اند، مفاهیم پیچیده‌ی علم فیزیک و نجوم را ساده کنند و به تصویر در بیاورند اما متأسفانه ظاهراً برای من هنوز هم به اندازه‌ی کافی ساده نشده بود! یک پروفسور فیزیک کوانتوم و یک ستاره‌شناس باید کنارم می‌نشستند و پیچیدگی‌های دیالوگ‌های شخصیت‌ها درباره‌ی مسائل فیزیکی و نجومی را توضیح می‌دادند! شاید هم تقصیرِ پیش فرضِ ذهنی‌ام بود که از اول به من هشدار می‌داد تو از این فیلمِ نولان هم خوشت نخواهد آمد!   (بیشتر…)

کوتاه، درباره ی چند فیلم، شماره ی هجده

  • نام فیلم: Afflicted
  • کارگردانان: دِرِک لی ـ کلیف پروس

دِرِک که به نوعی بیماری مغزی دچار است تصمیم می گیرد همراه دوستش کلیف به سفر دور دنیا برود تا آرزوی همیشگی اش قبل از مرگ، مبنی بر دیدنِ دنیا را برآورده کند. آن ها دوربینی به دست می گیرند و سفر آغاز می شود. بعد از شبی که دِرِک در اسپانیا با یک دختر می خوابد، بدنش شروع می کند به تغییراتی ترسناک؛ او قدرت فراوانی پیدا می کند، سرعتش از یک ماشین هم بیشتر می شود و می تواند از ساختمان های بلند بالا برود … یکی دیگر از فیلم های سبک Found Footage که حالا دیگر واقعاً می شود از آن به عنوان یک ژانر مستقل با زیرژانرهای مختلف نام برد. تصاویر این فیلم از طریقِ دوربینِ دوستِ مستندسازِ دِرِک ثبت و ضبط می شود و داستان در زیرژانر زامبی ها اتفاق می افتد. فیلمسازان که همان بازیگران این فیلم هم هستند، مولفه های ژانر ترسناکِ زامبی را در این فیلم در قالبِ جدیداً همه گیرشده ی مستندنمایی پیاده کرده اند که نتیجه اش هر چند به اندازه ی فیلم هایی مثل « وی اچ اس » ( اینجا ) یا « مگان گم شده » ( اینجا ) و یا« تونل » ( اینجا ) جذاب از آب در نیامده، اما با توجه به ایده های بصری فوق العاده ای که دو فیلمساز به خوبی از پسِ پرداخت آن برآمده اند و خلق صحنه هایی تأثیرگذار، همچنان برای تماشاگرِ تشنه ی ترس و هیجان، قابل تأکید است. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم