کوتاه درباره ی چند فیلم، شماره ی بیست و پنج

کوتاه درباره ی چند فیلم، شماره ی بیست و پنج

  • نام فیلم: من دیه‌گو مارادونا هستم
  • کارگردان: بهرام توکلی

درگیری دو خانواده بر سرِ یک اتفاق کوچک بالا می‌گیرد و همه چیز به آشوب کشیده می‌شود. اما انگار این‌ها وقایعی‌ست که در ذهنِ دامادِ داستان‌نویسِ یکی از خانواده‌ها می‌گذرد … یک کمدی شلوغ و دیوانه‌وار و نفس‌بُر از فیلم‌سازی که انگار عمداً خودش را به چالش می‌کِشد، هجو می‌کند و به زمین می‌کوبد. یک داستان در داستانِ بامزه با طنزهای همزمانِ موقعیت و کلامی که زیاد هم نباید همه چیزش را جدی گرفت. پیشنهادِ خودِ فیلم است که زیاد چیزی را جدی نگیریم. وقتی فرهاد، به عنوان نویسنده‌ی داستان می‌گوید: (( من همیشه از این عمیق بودنِ بیش از حدم مورد اتهام بودم ))، انگار خودِ فیلم‌ساز است که دارد این جمله را می‌گوید. خلاصه همه چیز در مرز بین واقعیت و خیال و جفنگیات می‌گذرد و تمام می‌شود و کمی می‌خندیم دور هم. توکلی ثابت می‌کند اگر بخواهد می‌تواند کمدیِ سرحالی هم بسازد. همه‌ی فیلم‌سازان چنین قابلیتی ندارند، نمونه‌ی اخیرش « ایران برگر » جوزانی که فیلمی به شدت بی سر و ته و سخیف و ناجور از آب در آمده است؛ بعضی‌ها ذات‌شان کمدی‌ساز نیست! (بیشتر…)

کوتاه، درباره ی فیلم های جشنواره ی سی و سوم فجر

کوتاه، درباره ی فیلم های جشنواره ی سی و سوم فجر

خب جشنواره ی سی و سوم فجر هم که شروع شد و همه به تکاپو افتادند که فیلم ببینند و نقد کنند و غر بزنند و کمی شادی کنند و ایراد بگیرند و ستاره بدهند و مصاحبه کنند و منتظر سیمرغ باشند و خلاصه از این کارها. امسال من فیلم های کمتری خواهم دید؛ دلیلش بماند. اما بهرحال درباره ی هر کدام، چند خطی خواهم نوشت و بعد ( شاید هنگام اکرانِ عمومی آن فیلم ها )، یادداشتِ مفصل ترشان را روی سایت خواهم گذاشت. امیدوارم ایده ی خوبی باشد.

توضیح مهم اینکه: در صورتِ اضافه شدنِ فیلمِ جدید به لیست، می توانید آن را در همین پُست مشاهده کنید و البته روندِ اضافه شدنِ فیلم های جدید، همان روندِ همیشگیِ انتشار مطالب در « سینمای خانگی من » است، یعنی یک روز در میان. پس تا پایانِ جشنواره، همین پُست، پُستِ ثابتِ « سینمای خانگی من » خواهد ماند.

(بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم