کج سلیقه گی، خوش سلیقه گی

کج سلیقه گی، خوش سلیقه گی

سلیقه را واجب است آدم ها در زندگی شان داشته باشند. اینکه یک نفر خوش سلیقه باشد، بستگی به خیلی چیزها دارد: نوع پرورش در خانواده، محیط، مدرسه، اطرافیان و عوامل وراثتی. در کوچکترین جزئیات زندگی هم می شود سلیقه به خرج داد، ظرافت داشت و روحِ خودت و بقیه را متعالی کرد. حتی می شود در ریختنِ خورشت روی برنج هم سلیقه به خرج داد، می شود جوری این کار را کرد که وقتی آن را جلوی شخصی می گذاری، دهانش آب بیفتد، حتی اگر گرسنه نباشد، گرسنه اش شود. می شود در نحوه ی چیدنِ لباس ها در کمد هم سلیقه به خرج داد یا در نحوه ی چیدنِ کتاب ها در کتابخانه و یا در لباس پوشیدن و حتی در نحوه ی چیدنِ وسایل داخل یخچال. (بیشتر…)

اندر حکایت بی علاقگی به کار، با تمِ کتاب و کتابخوانی!

قبلاً درباره ی بی علاقگی آدم های این مرز و بومِ گل و بلبل به کاری که در حال انجامش هستند در پُستی جداگانه نوشته بودم ( اینجا )، به شکلی کلی، علل این موضوع را گفته بودم و از آن طریق رسیده بودم به اتفاقی که برای خودم افتاده بود که طبیعتاً حال و هوایی سینمایی داشت. خیلی کم برخورد می کنید با کسی که از کارش راضی باشد. حتی جدیداً به این صحنه زیاد توجه کرده ام که وقتی صبح ( یا حتی ظهر ) سوار مترو می شوم، همه ی کسانی که نشسته اند، در حال چرت زدن هستند. حتماً زیاد برخورد کرده اید. بی برو برگرد همه چرت می زنند و حتی بعضی ها هم خر و پف شان هواست. همه کسلند. یکی نداند فکر می کند این بیچاره ها چقدر کار می کنند که اینطور ولو شده اند، اما خودمانیم: خبر داریم که هیچ کس درست کار نمی کند، همه در حال فرار هستند و از چیزی لذت نمی برند. فقط می خواهند « فرار کنند ». اصلاً بگذارید یک مثال دیگر بزنم: در همین مترو، حواستان هست که وقتی درها باز می شود، مردم چطور به سرعت می دوند اینطرف آنطرف؟ پیر و جوان و زن و مرد. همه در حال دویدن هستند. واقعاً متوجه نمی شوم اینهمه عجله برای چیست؟ کجا قرار است برسند؟ چه اتفاق مهمی قرار است بیفتد؟ ده دقیقه اینطرف آنطرف، چه چیزی را عوض می کند؟ در همین خیابان ها، دقت کنید که این ماشین ها چطور عجله دارند. بوق و ویراژ و بد و بیراه. می خواهد برسند. به کجا؟ معلوم نیست! اینطوری ست که هیچ کس آرام و قرار ندارد. همه در حال فرار از آن چیزی هستند که انجام می دهند، بدونِ تأمل، بدونِ آرامش، بدونِ لذت بردن. (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم