از میانِ فیلم های جشنواره ی سی و دومِ فجر: نگاهی به فیلم ارسال یک آگهی تسلیت برای روزنامه

از میانِ فیلم های جشنواره ی سی و دومِ فجر: نگاهی به فیلم ارسال یک آگهی تسلیت برای روزنامه

  • بازیگران: صابر ابر ـ نازنین بیاتی ـ پریوش نظریه و …
  • فیلم نامه: سارا سلطانی
  • کارگردان: ابراهیم ابراهیمیان
  • ۹۰ دقیقه؛ سال ۱۳۹۲
  • ستاره ها: ۲ از ۵

 ژانرِ “قضاوت نکنیم”!

خلاصه ی داستان: طاها، برای پول و آغاز زندگی با همسرش ریحانه، از پیرمردی علیل نگهداری می کند. دختر پیرمرد که خارج کشور ساکن است، مدت هاست که پولِ طاها را پرداخت نکرده و ریحانه از اینکه طاها اینقدر در گرفتن پولش تعلل می کند، از او شاکی ست. تا اینکه اتفاقی باعث می شود معادلات این زوج، بیش از پیش بهم بریزد … (بیشتر…)

از میانِ فیلم های جشنواره ی سی و دومِ فجر: نگاهی به فیلم طبقه ی حساس

از میانِ فیلم های جشنواره ی سی و دومِ فجر: نگاهی به فیلم طبقه ی حساس

  • بازیگران: رضا عطاران ـ پانته آ بهرام ـ پیمان قاسم خانی و …
  • فیلم نامه: پیمان قاسم خانی
  • کارگردان: کمال تبریزی
  • ۹۰ دقیقه؛ سال ۱۳۹۲
  • ستاره ها: ۳ از ۵

سر بِده، از کف مَده ناموس را

خلاصه ی داستان: آقای کمالی، بازاری ثروتمندی ست که به تازگی همسر خود را از دست داده اما چندان هم ناراحت به نظر نمی رسد! او حتی به سرعت بلیط سفر به چین را در جیب می گذارد و می رود خوشگذرانی. موقع برگشت، به او خبر می دهند کسی که قبر همسرش را به او فروخته بوده، کلاهبردار از آب در آمده و همان قبر را به شخص دیگری هم فروخته و در حال حاضر، یک مرد، روی زنِ او، در قبر قرار دارد … (بیشتر…)

روزنوشت های سی اُمین جشنواره ی فیلم کوتاه تهران – قسمت آخر

روزنوشت های سی اُمین جشنواره ی فیلم کوتاه تهران – قسمت آخر

خب، جشنواره هم تمام شد. البته نمایش فیلم ها تمام شد و فردا در تالار وحدت، برنده ها مشخص می شوند. اما کدام برنده ها؟!!! چه آشی؟! چه کشکی؟! حالا دیگر با تمام قدرت می توانم بگویم، امسال ضعیف ترین دوره ی جشنواره از لحاظ کیفیت فیلم ها بود. تقریباً همه شاکی بودند. نصف فیلم ها که مستند بودند و اکثرشان هم درباره ی دفاع مقدس و جنگ. مستندهایی که فقط و فقط به درد تلویزیون می خوردند نه یک جشنواره ی مثلاً معتبر. نصف دیگرِ فیلم ها هم که نه فیلم نامه ای داشتند و نه حتی طرح خوبی. همه شان هم درباره ی آدم هایی افسرده، بی حال، مشکل دار، غمگین و دلزده از دنیا که معلوم نبود مرضشان چیست که اینگونه حالشان بد است. فیلم هایی که فقط می خواستند خیلی عمیق و فلسفی و قلمبه سلمبه باشند اما از آنجایی که چیزی پشتشان نبود، تنها ادابازیِ صِرف بودند و بس. بهرحال امروز هم توانستم چند فیلم ببینم که به شکل اجمالی، فقط چند تایی شان را معرفی می کنم: (بیشتر…)

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم