نگاهی به فیلم کریدور شوک Shock Corridor

نگاهی به فیلم کریدور شوک Shock Corridor

  • بازیگران: پیتر برک ـ کنستانس تاورز ـ جین ایوانز و …
  • نویسنده و کارگردان: ساموئل فولر
  • ۱۰۱ دقیقه؛ محصول آمریکا؛ سال ۱۹۶۳
  • ستاره ها: ۱ از ۵

دیوانه چگونه از قفس پرید؟!

خلاصه ی داستان: جانی بارت، روزنامه نگاری ست که سودای جایزه ی پولیتزر در سر دارد. او برای هر چه بیشتر مشهور شدن، خود را دیوانه ای جا می زند و به یک تیمارستان می رود که در آنجا قتلی رخ داده است …

 یادداشت: از فضاسازی تخت و یک بُعدی تیمارستان که تنها به یک کریدور ختم می شود و نهایتاً دو سه اتاق که بگذریم، مشکل اصلی مربوط می شود به داستان  و نحوه ی روایت. جانی بارت دنبال قاتل است. اولاً اصلاً نمی دانیم قتل برای چیست و مقتول کیست. جانی به سه نفر مشکوک است. از کجا؟! چرا سه نفر؟! از این هم می گذریم. می رسیم به آنجایی که قرار است با این سه نفر ملاقات داشته باشد. انگار که صف ایستاده باشند، یکی یکی وارد می شوند و هر کدام چند دقیقه که طولانی هم هست، به خود اختصاص می دهند. در این قسمت، طی حرکتی نامفهوم و بی دلیل، کابوس ها و توهمات این سه نفر را می بینیم که به شکل تصاویر رنگی ( خودِ فیلم سیاه و سفید است ) به ما نشان داده می شود. تصاویری که عمدتاً به مسائل سیاسی جامعه مربوط است. مثل تبعیض نژادی و تصورات آن دیوانه ی سیاهپوست و یا مسائل جنگ سرد و از این قبیل چیزها. متوجه نمی شوم چه ربطی بین این تصاویر و توهمات و آن ماجرای قتل وجود دارد. فولر تیمارستان را به مثابه جامعه ی آمریکا می بیند و از این طریق می خواهد به مشکلات این جامعه در زمان خود بپردازد اما این ظرف برای مظروف مورد نظر به هیچ عنوان اندازه نیست و همه ی جوانب کار، شعاری و گل درشت از آب در می آید. از طرف دیگر دیوانه شدن جان هم به هیچ عنوان تدریجی نیست که هیچ، معلوم هم نیست چرا او دیوانه می شود. او ابتدای داستان به نامزدش می گوید: (( اون دیوونه ها نمی تونن به من غلبه کنن. ))

 جانی بارت، دیوانه می شود ...

جانی بارت، دیوانه می شود …

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم