نگاهی به فیلم دست نیافتنی ها The Intouchables

نگاهی به فیلم دست نیافتنی ها The Intouchables

  • بازیگران: فرانسوا کلوزه ـ عُمر سای و …
  • فیلم نامه نویسان و کارگردانان: الویه ناکاش ـ اریک تولِدانو
  • ۱۱۲ دقیقه؛ محصول فرانسه؛ سال ۲۰۱۱
  • ستاره ها: ۴ از ۵

دریای درون*

خلاصه ی داستان: فیلیپ مرد ثروتمند و معلولی ست که تنها توانایی تکان دادن سر خود را دارد و به همین علت مجبور است کسانی را استخدام کند که از او پرستاری کنند. دریس، جوان سیاهپوست و سرحالیست که مامور می شود تا از او پرستاری کند و کم کم رابطه ی عاطفی عمیقی بینشان شکل می گیرد …

یادداشت: حتماً این فیلم زیبا و تأثیرگذار را ببینید. داستان آنچنان با احساسات آدم بازی می کند که چشم برداشتن از فیلم، تقریباً کار غیرممکنی ست. داستانی احساسی و عمیق درباره ی دوستی دو آدم و تأثیر متقابلی که روی همدیگر می گذارند؛ دریس، دوباره شور و نشاط و سرزندگی را به دنیای ساکن و بی حرکت فیلیپ تزریق می کند و فیلیپ، باعث می شود دریس ذوق هنرمندانه ی خود را به بلوغ برساند و کمی از رفتار خشن و بی نزاکتش فاصله بگیرد و فیلم به خوبی این سیر تغییر رفتار دو شخصیت را به بیننده القا می کند طوریکه می توانیم با تمام وجود حسش کنیم. زیبایی کار دو کارگردان و نویسنده ی اثر این است که به هیچ عنوان سعی نمی کنند اشک تماشاگر را در بیاورند و به شکلی احساسی به ناتوانی فیلیپ نزدیک شوند و به قول معروف کاری کنند که تماشاگر حس ترحمش نسبت به فیلیپ تحریک شود و در نتیجه این شکلی بخواهند تماشاگر را پای فیلم نگه دارند. کاری که دقیقاً دریس انجام می دهد. او هیچ وقت نسبت به وضعیت فیلیپ دلسوزی نمی کند و اتفاقاً همین نکته است که باعث می شود توجه فیلیپ به دریس جلب شود و او را برای پرستاری از خودش برگزیند. صحنه ی بامزه ای در کار وجود دارد که بر این گفته ی من صحه می گذارد: آبِ جوش به شکلی ناگهانی روی پاهای فیلیپ می ریزد و دریس با تعجب به چهره ی بی تفاوت فیلیپ نگاه می کند که انگار هیچ اتفاقی برایش نیفتاده و برای اینکه حس کنجکاوی خود را فرو بنشاند، آب جوش داخل قوری را روی پاهای فیلیپ خالی می کند. این صحنه های جذاب و در عین حال بامزه، همراه با بازی های فوق العاده ی دو بازیگر اصلی، باعث می شوند فیلم به ورطه ی احساسات گراییِ بی دلیل نیفتد و به همین علت وقتی تمام می شود، شخصیت ها تا مدت ها همانطور زنده و جاندار، در ذهنمان به زندگی ادامه می دهند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*اشاره به فیلم آلخاندرو آمنابار

 چه دریایی درونِ آدم هاست ...

چه دریایی درونِ آدم هاست …

۷ دیدگاه به “نگاهی به فیلم دست نیافتنی ها The Intouchables”

  1. coldplay گفت:

    این فیلم رو پاییز امسال دیدم.همین آذرماه.بی نظیره.
    تنها فیلمیه که تو یه روز دوبار دیدم,چون حالم رو زیر و رو کرد.
    زبان شیرین فرنچ هم مزید بر علت.
    صحنه ی پاراگلایدر رو خیلی دوست دارم.از رفتن به سمت مکان که تو جاده ای زیبا بود تا موسیقی متن و رفتار بامزه دریس قبل و حین کار.
    صخنه ای که دو رفیق کنار هم هستن و به جلوشون نگاه میکنن بعد از پیاده شدن از ماشین همیشه تو ذهنمه.حتی از صفحه عکس گرفتم…

  2. Roya گفت:

    یکی از فیلمهای بی نظیری که در تمام عمرم دیدم. فوق العادس بازی و قیافه بازیگرا ، موسیقی … همه چیز عالی و بی نظیره…

  3. محسن.ب گفت:

    واقعا فیلم فوق العاده ای بود جوری که من هرجایی ک میتونم این فیلمو تبلیغ میکنم
    باید بگم ک هربار نشستم و این فیلمو دیدم در فضا و داستان فیلم غرق شدم و واقعا لذت بردم نکته خیلی جالبی داشت این بود که اکثر شوخی ها شوخیهای بی ادبی نبود و انقد قشنک ساده و بانمک بود ک آدم حسابی از ته دل میخندید

  4. Naser گفت:

    از نقطه نظر فیلم سازی و تکنیک و … فیلم خوبی بود شاید هم خیلی خوب. ولی درون مایه و داستان و مفهوم فیلم به نظر من برخلاف چیزی که خیلی از دوستان اینجا میکن نه تنهاشاهکار نبود بلکه بسیار پست و دون مایه بود. فیلمی از نظر شکل فرانسوی و از نظر محتوا کاملا هالیوودی. یک آدم به معنای واقعی مایه دار و در زننده ترین شکل بورژوا که حتی قادر به خریدن تنها دارایی احتمالی پایین شهری ها یعنی حال خوش آنهاست. تبلیغ سرمایه داری در عریان ترین و تحت لوای مفهوم کلیشه ای دوستی و انسانیت. با دیدن فیلم یاد دم زدن آقای ترامپ از حقوق بشر و انسانیت افتادم.
    با کمال احترام به نظر و عقیده اکثریت دوستانی که از فیلم تعریف می کنند، من این فیلم را نپسندیدم و به کرات حین تماشای فیلم احساس کردم به شعور و احساسم توهین میشه.

  5. ابی گفت:

    این آهنگی که وقتی داخل ماشین اسکورت میشدن گوش میدادن چی بود؟(do you remember?) اهنگ شاد منظورمه

پاسخ دادن

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سینمای خانگی من – نقد و بررسی فیلم